RSS  

آشنایی با استاد سعید هرمزی

شور شیرین وعشوه فرهاد

درشبانگاه هشت دی ماه 1355 خورشیدی استاد سعید هرمزی هنرمندوارسته و

نوازنده چیره دست سه تاردرآستانه هشتاد سالگی دیده ازجهان فروبست شیفتگی

سعیدهرمزی به هنرموسیقی که نشات گرفته ازبینشی قلندرانه بودچنان بــرجسم و

جانش سیطره داشت که درد جانکاه ناشی ازبیماری غیرقابل علاجی راکه بـــا آن

دست به گریبان بودبه هیچ می گرفت.اوتاآخرزندگی باسازخویش محشوربودودر

روزمرگ نیزباتنی ناتوان وجانی بی تاب راهی مرکز حفظ واشاعه موسیقی گردید

تاواپسین تراوشات ذهنی موسیقیایی خویش راچون قطره ای آب درکــــــام تشنگان

موسیقی فروریزددریغا که درحین تدریس درحالی که سازمحبوبش درآغوش داشت

به یکباره به زمین درغلطید وبیهوش شدوساعاتی بعد روح عاشقش به افلاک موسیقی

پرکشید.

سعید هرمزی درمحله سنگلج تهران وبرسال 1276 به دنیا آمدهرمزی نواختن تاررا

ازشانزده سالگی نزد برادربزرگش ابوالفتح میرزا آغازکرد.پس ازآن دوسالی رادر

محضردرویش خان به آموزش ردیف وفراگیری تکنیکهای تارپرداخت وبه دریافت

نشان تبرزین طلایی ازدست اونائل آمدنشانی که تنها هنرمندانی چون موسی معروفی

مرتضی نی داود،ابوالحسن صبا،ارسلان درگاهی و.... دریافت کرده بودند.استاد

هرمزی این نشان راگرامی میداشت وهمواره آن رابرسینه خویش می آویخت.

سعید هرمزی سالهای بسیاری راتارمی نواخت وپس ازروی ناگزیری به سه تارروی

آوردوآنگاه  این ساز همدم وهمنشین دایمی اش گردید.اوخود درمصاحبه ای نقل

می کند که به علت بیماری مدتها بستری بود ونمی توانست تاررادرحالت خوابیده

بدست بگیرد وبنوازد برایش سه تارآوردندسه تارهم کوچکترازتاربود وهم اینکه در

بستربیماری به راحتی روی بدنش قرارمیگرفت وراحت ترنواخته می شد این گونه

بودکه به تدریج تارراکنارگذاشت وسه تار به ساز اصلی اش مبدل گردید.

استاد هرمزی سه تار راکاملا به شیوه سنتی می پرداخت شیوه ای که ویژگی های

مهم آن رامی توان درچپ وراست های نامساوی مضرابها رعایت دقیق ضـــربها

پیوستگی نغمات عدم استفاده ازتک سیم عـــدم سکوت میان جملات تحریـــرهــای

بلبلی و...دانست ویژگی دیگر سه تارنوازی استاد هرمزی را می توان درمالشهای

طولی برروی سیمها وپشت پرده هابرروی دسته ساز دانست که تنها مختص او بود

واین به گفته خوداوبرگرفته از مالشهای طولی روی سیمهای ویولن بودوسعیدهرمزی

درجوانی ویولن نیز نواخته است.

با ایجاد مرکز حفظ واشاعه موسیقی درسال 1347 بودکه استادداریوش صفوت

وشادروان نورعلی خان برومندبرای حفظ واحیای ردیفها وشیوه سنتی وسیک

نوازندگی وخوانندگی هنرمندانی که آثارشان دردسترس نبود واحتمال آن بود که

 به مرورزمان ودرگذشت یکایک آنها اسلوب وشیوه بیان آنها یکسره نابودگردد.

دست به کارشدند نورعلی برومند وداریوش صفوت ازاستادان قدیمی نواختن سه تار

یعنی یوسف فروتن وسعید هرمزی دعوت کردندتاضمن آموزش ویژگیهای سبک

خود به کسانی چون محمدرضا لطفی حسین علیزاده وداریوش طلایی محفوظات

ذهنی خویش رادرزمینه ردیف ونیز قطعاتی راکه درطول سالها ساخته اند اجراو

ضبط کنند تابه همان کیفیت برای نسلهای بعد به یادگاربماندآلبومی که چندسال پیش

درسه نوار ازاستاد سعید هرمزی به وسیله انتشارات سروش ارائه شد.یادگاری از

آن سالهاست.

استاد سعید هرمزی انسانی فرزانه با گرایشهای عرفانی بودوسازخودرادرخدمت

سیاحت معنوی به کارمی گرفت درسازاو حلاوت وصلابت چنان به هم آمیخته

  بودکه شنونده رادرهمان چهارمضراب اول مجذوب وشیدا می کرد.

استادشهریار شعری دروصف سه تار هرمزی غزلی سروده که دوبیت ازآن

راحسن ختام این نوشته می کنم:

ای جگرگوشه کیست دمسازت

باجگرحرف میزند سازت

شور فرهاد وعشوه شیرین

زنده کردی به شورو شهنازت

روحش شاد و یادش گرامی