استاد بهاري فرزند دهه طلايي 1280 است که روز بيستم خردادماه 1374 روي در نقاب خاک کشيد.

 در آستانه نوروز سال 1375 خورشيدي، زنده ياد ناصر فرهنگ فر، غزلي را سرود که مطلع آن بيانگر احساس تالم شديد و آينه تمام نماي غبن و حسرت موجود در خانواده موسيقي بود و در عين حال ميزان اعتبار و محبوبيت زنده ياد استاد علي اصغر بهاري را در بين هنرمندان موجه و ارجمند موسيقي اصيل، نشان مي داد؛ «آمد بهار و سبزه و من بي بهاري ام.»

«... براي اولين بار مونس صداي گوش و دلنواز کمانچه پدر بزرگم ( ميرزا علي خان بهاري) شدم، نه فقط او، که صداي ساز دايي بزرگم رضا خان که ماهرانه کمانچه مي نواخت و نيز... دايي ديگرم اکبر خان، مرا با اين ساز رابطه و عشقي جانانه بخشيد. پدربزرگم دو سال با حوصله و صبر تمام زير و بم هاي ساز کمانچه را به من آموخت تا آنکه سرانجام ادامه تعليم مرا به دايي ها سپرد...» (اصغر بهاري)

در سال 1332اين ساز به دليل سيطره و گسترش و همچنين مقبوليت ساز ويولن، مي رفت تا اندک اندک در بوته فراموشي و محاق بي اعتنايي از صحنه و عرصه موسيقي ايران حذف و محو شود. اما مهم ترين تاثير استاد را مي توان همانا احياي مجدد اين ساز صد درصد ايراني و شرقي و به قول خودش «ساز غريب و تنها» دانست. (سلطه و سيطره ويولن به حدي بود که حتي حسين خان اسماعيل زاده و نيز حسين خان ياحقي هم کمانچه را به کناري نهاده و ويولن برگرفته بودند.)

در سنين کمتر از 20 سالگي با گروه موسيقي ابراهيم خان منصوري و اکبر محسني همکاري را آغاز کرد و در سال 1332 با راديو شروع به کار کرد. استاد علي اصغر بهاري جزء اولين مدرسان مرکز حفظ و اشاعه محسوب مي شود (در اواخر دهه 40) و با مديريت مرحوم نور علي خان برومند و دکتر داريوش صفوت به آموزش جوانان و عاشقان و هنرجويان مستعد موسيقي پرداخت.

شيوه نوازندگي استاد بسيار ممتاز و منحصر به فرد و سرشار از ملاحت و ملايمت و آرامش بود و تکنوازي ها و

گروه نوازي هايش شاهد اين مدعاست. از ايشان در سال 1346 دعوتي از طرف راديو فرانسه شد که در سالن «دولاويل» و در حضور 3 هزار نفر به اجراي تکنوازي پرداخت و بسيار موثر واقع شد. همکاري ايشان با گروه سازهاي ملي به سرپرستي استاد فرامرز پايور و همچنين در گروه استادان (شهناز، بهاري، پايور، اسماعيلي) از اعتباري ويژه برخوردار است.

سال هايي را در دانشگاه تهران ( رشته موسيقي) و نيز مکتب صبا به آموزش و تدريس مشغول بود. از تربيت يافتگان او مي توان به داوود گنجه يي، محمد مقدسي، مهدي آذرسينا، علي اکبر شکارچي، هادي منتظري، کامران داروغه و... اشاره کرد.

او دقيقاً 90 سال عمر کرد؛ از سال 1284تا بيستم خردادماه 1374 که اين عمر پربرکت در عرصه موسيقي بسيار پر بار و جريان ساز بوده است؛ روانش شاد، يادش گرامي.